De woorden IK MOET heb ik zo vaak gebruikt in mijn verleden.
Het ging niet over dingen doen. Het ging over veranderingen in mijzelf waar ik naar verlangde. Het woord MOETEN leverde vaak een gevoel van hard werken op en was bijna altijd gericht op de toekomst. Ik veranderde het woord moeten in WILLEN, dat verzachtte al meer.
Willen geeft verlangen weer. Toch voelde het nog als hard werken. Gericht op de buitenwereld om antwoorden te vinden. Patronen bleven zich herhalen. Het verlangen was helder , maar wat lag nog in het onbewuste en mocht naar het bewuste komen waardoor dit verlangen ruimte kreeg?
“Diepzeeduiken” naar binnen!

Naar binnen

Innerlijke vrijheid, je bent goed zoals je bent, zonder oordeel kijken en luisteren, aanschouwen. Dit zijn woorden die mij nu doen achterover leunen in plaats van als maar willen, moeten in de toekomst. Het brengt mij in het hier en nu. Het brengt mij van buiten naar binnen vanuit rust. Daar binnen liggen de mogelijkheden en de antwoorden.
Mijn lijf weet en mijn intuïtie fluistert. Ik luister en volg vanuit vertrouwen en verbinding.

Natuur

Ik laat mij inspireren door de natuurlijke wijsheid van de seizoenen in mijn eigen leven. Tijden van zaaien, vieren, loslaten en naar binnen keren. Nieuwe stappen, nieuwe vormen ontstaan door naar binnen te keren in stilte en rust.

Vertrouwen, verbinden, dankbaarheid en het neerzetten van mijn intenties in het hier en nu.
Dankbaar voor alle mensen en ook dieren onderweg op mijn pad, die mijn spiegels zijn.
Dankbaar voor kleine en grote mensen in mijn praktijk, die dit aan durven gaan.
Als je in de spiegel durft te kijken gaan er deuren open!