Een prachtige en inspirerende lezing bijgewoond van Gwen Timmer.

Een trauma en dan?

Wat word ik hier telkens warm van vooral ook om weer te horen wat de omgeving kan doen en betekenen voor kinderen en ook voor volwassenen ( het kind-deel zit nog steeds in ons) als de verwerking moeite kost. De gebeurtenis zelf hoeft geen trauma te geven . Wel als dingen zich gaan opstapelen en het teveel, te vaak gebeurt. Er zijn te weinig herstelmogelijkheden of er is te weinig hersteltijd.
Het lichaam slaat het op en reageert daarop. Zelfs als het lang geleden heeft gespeeld.

 

Het lichaam

Iets triggert en het lichaam herkent dit als stress-signaal. Het lichaam gaat in de overleefstand door te bevriezen, te vluchten, te vechten of te verdoven. Het lichaam gaat op slot,  situaties niet aangaan, de barricade op/boosheid/heftigheid of je lijkt emoties niet meer voelen.

Herkenning

En oh wat heb ik zelf die overleefstand gekend. Scannen op veilig of onveilig. Situaties die stress opriepen terwijl er geen direct “gevaar” was. Het lichaam stond voortdurend aan. Het kostte zoveel energie en het ontnam het voluit durven leven, omdat er altijd een kans bestond op…ja waarop eigenlijk?  Ik heb echt moeten leren en ervaren van wat er in het onbewuste gebeurde naar het bewuste te halen, zodat er heling plaats kon vinden. Wat ben ik anders tegen dezelfde situaties ,die eerder stress gaven, aan gaan kijken en wat ga ik er anders mee om. Waarom? Omdat het herkennen, begrijpen en vervolgens kunnen handelen leidt tot verandering. Het maakt dat er andere keuzemogelijkheden ontstaan. Wat kan jouw omgeving daarin een waardevolle en belangrijke rol spelen.

Ik voel mij zo bevoorrecht dat ik mag zijn met kinderen en volwassenen om dit stuk te herkennen, te begeleiden, zodat er ruimte ontstaat. De intense verbinding om samen het beste naar boven te halen en vooral rust te geven. Gezien, gehoord en geaccepteerd zijn! Wie wil dat niet?